In Englisch In Italiano Auf Deutsch
Dom Pielgrzyma im. Św. Józefa
Dołącz do nas na Facebook'u
Powr?do strony g?wnej
Więźniowie Dachau
Uratowani przez św. Józefa
Pielgrzymowanie księży, byłych więźniów Dachau, do św. Józefa Kaliskiego
Wejdź do kaplicy męczeństwa i wdzięczności
Akt oddania się w opiekę św. Józefowi
Błogosławieni męczennicy
Wspomnienia z Dachau
Dowiedz się więcej
Aktualności
O Sanktuarium
Historia Sanktuarium
Kult św. Józefa
Relikwie
Zabytki
Skarbiec
Tablice pamiątkowe
Świadectwa
Modlitwy
Biblioteka św. Józefa
Więźniowie Dachau
Jan Paweł II w Kaliszu
Homilie Biskupa Kaliskiego
Rozmowy z Kustoszem
Stały konfesjonał
Pielgrzymki
Dom Pielgrzyma
Dane teleadresowe
Grupy Duszpasterskie
Intencje mszalne
Ogłoszenia duszpasterskie
Porządek nabożeństw
Posługa sakramentalna
Usługi pogrzebowe
Kapłani o pracownicy
Kapituła
Pielgrzymki i wyjazdy z parafii
Galeria
Rodzina Św. Józefa
Pierwsze Czwartki u Św. Józefa
Bł. Edmund Bojanowski
Otoczmy troską życie
 
https://www.swietyjozef.kalisz.pl/main/dachau.gif

Bł. ks. Antoni Zawistowski (1882-1942)

Bł. ks. Antoni ZawistowskiKs. Antoni Zawistowski; ur. 10 XI 1882 r.; profesor Seminarium Duchownego w Lublinie, ceniony spowiednik i kaznodzieja. Po aresztowaniu w listopadzie 1939 r. został osadzony w obozie koncentracyjnym w Dachau, gdzie 4 VI 1942 r. zmarł z wycieńczenia i ciągłego maltretowania.

 

Urodził się 10.XI.1882 r. we wsi Święck-Strumiany, w parafii pw. św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Dąbrowie Wielkiej, na Podlasiu, w licznej rodzinie chłopskiej.

W Łomży ukończył 7-klasowe Gimnazjum Męskie, założone jeszcze za czasów I Rzeczypospolitej, w 1614 r., jako kolegium Towarzystwa Jezusowego (łac. Societas Iesu – SI) – jezuitów (dziś Zespół Szkół Ogólnokształcących im. Tadeusza Kościuszki).

W 1899 r. wstąpił do seminarium duchownego w Lublinie (dziś Metropolitalne Seminarium Duchowne). Stamtąd został skierowany na studia w Akademii Duchownej w Sankt Petersburgu, powstałej w 1842 r. po zlikwidowaniu - w rezultacie stłumienia w 1832 r. przez Rosjan powstania listopadowego - na bazie wydziału Teologicznego Uniwersytetu Wileńskiego.

W 1906 r. przyjął, w Sankt Petersburgu, święcenia kapłańskie. Rok później ukończył tamże studia i uzyskał tytuł magistra teologii. Następnie został wikariuszem przy katedrze (dziś archikatedrze) pw. św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty w Lublinie. Jednocześnie był wykładowcą i wychowawcą w lubelskim seminarium duchownym.

Trzy lata później przestał pełnić posługę wikariusza i oddał się całkowicie pracy naukowej. Publikował, pisał książki (m. in. w 1936 r. opublikował w Lublinie broszurę „Boska nauka Jezusa Chrystusa”)…

W latach 1918-1929 był prorektorem i wykładowcą teologii w tymże seminarium. Prowadził też rozległą działalność charytatywną – dlatego przylgnęło do niego miano „jałmużnika”.

Był znanym, cenionym spowiednikiem i kaznodzieją – rekolekcjonistą. Od 1937 r. był dyrektorem i opiekunem Stowarzyszenia Pań Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo (wł. Figlie della Carità di San Vincenzo de' Paoli - FdC) – czyli sióstr szarytek, w Kazimierzówce k. Lublina (wcześniej ich kapelanem był m.in. ks. Stanisław Mysakowski, późniejszy współwięzień w Dachau, beatyfikowany wraz z Antonim przez Jana Pawła II). Nie unikał też działalności społecznej, w szczególności w ramach Akcji Katolickiej. Za swą długoletnią działalność uhonorowany został godnością kanonika (łac. canonicus).

1.IX.1939 r. Niemcy napadli na Rzeczpospolitą. Jeszcze w czasie trwania walk, 7.IX.1939 r. szef Głównego Urzędu Bezpieczeństwa Rzeszy (niem. Reichssicherheitshauptamt – RSHA) Reinhard Heydrich (1904, Halle – 1942, Praga) na odprawie dotyczącej „Operacji Tannenberg” (niem. Unternehmen "Tannenberg") wydał polecenie: „czołowe warstwy ludnośc polskiej należy unieszkodliwić w takim stopniu, na ile to jest możliwe”. I rzeczywiście, po napaści rosyjskiej 17.ix i upadku Polski na okupowanych terenach zaborcy rozpoczęli skoordynowaną akcję represji, w pierwszym rzędzie kierując ją przeciw warstwie inteligencji. Na terenach okupowanych przez Niemcy była to tzw. akcja „Inteligencja” (niem. „Intelligenzaktion”).

Lublin znalazł się w obszarze przygranicznym. Część diecezji okupowali Rosjanie, stolicę i resztę – Niemcy. W Lublinie akcja eliminacji polskiej inteligencji zwana była pod nazwą Sonderaktion Lublin. W jej ramach w czasie całej wojny wymordowano ok. 2000 intelektualistów z Lublina…

11.xi.1939 r. - w święto niepodległości! – niemiecka policja bezpieczeństwa (niem. Sicherheitspolizei – Sipo) wkroczyła na teren Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, aresztując 14 profesorów oraz trzech księży profesorów z seminarium duchownego.

17.XI.1939 r. Gestapo aresztowało biskupa ordynariusza Mariana Leona Fulmana (1864, Stare Miasto – 1945, Lublin) i sufragana bpa Władysława Gorala (1898, Stoczek – 1945, Sachsenhausen), wraz z kanclerzem kurii, ks. Zdzisławem Ochalskim (św. 1925 - zm. Dachau) i wszystkimi urzędnikami kurii biskupiej i członkami kapituły. Wśród aresztowanych był m.in. wspomniany ks. Stanisław Mysakowski, kapłan lubelski. Był też ks. Antoni Zawistowski. 23.XI.1939 r. akcja aresztowań objęła kleryków jezuickich. Wszystkich księży z Lublina, z Chełma i z innych miejscowości - Niemcy aresztowali ogółem ok. 100 duchownych - więziono na Zamku w Lublinie, w którym Niemcy utworzyli ciężkie więzienie, prowadzone przez niemiecką Tajną Policję Państwową (niem. Geheime Staatspolizei) - Gestapo.

27.XI.1939 r. grupa 13 kapłanów, w tym Antoni, stanęła przed niemieckim sądem doraźnym, z oskarżenia o organizowanie zbrojnego oporu. Wszystkich skazano na śmierć. Wyroku nie wykonano, a później zamieniono go na dożywotnie więzienie.

4.XII.1939 r. Antoniego przewieziono do niemieckiego obozu koncentracyjnego KL (niem. Konzentrationslager) Sachsenhausen.

12.V.1940 r., w uroczystość Zesłania Ducha Świętego, na obozowym bloku Antoni odprawił potajemnie Mszę św. dla przetrzymywanych w Sachsenhausen polskich kapłanów. Współwięźniowie zapamiętali jego słowa: „Jesteśmy tu za wiarę, Kościół i Ojczyznę; za tę sprawę świadomie oddajemy życie…

Ten kapłan, który całe życie spędził przygotowując młodych ludzi do kapłaństwa, pracując w seminarium duchownym w Lublinie, nawet w koszmarnych warunkach obozowych wygłaszał – w miarę możliwości – konferencje ascetyczne. Ta pogoda ducha i wewnętrzny spokój i równowaga pozwoliły niejednemu przetrwać trudne chwile…

Ostatnim etapem jego życia stał się jednak obóz koncentracyjny KL Dachau, do którego przewieziono go rok później, 14.XII.1940 r. Tam wielokrotnie był torturowany: bity i prześladowany. Zmuszany do nadludzkiego wysiłku wykazywał mimo wszystko heroiczność wiary i miłość bliźniego w czasach poniżania godności ludzkiej. Więźniów dalej umacniał Słowem Bożym.

v.1942 r. został, kolejny już raz, okrutnie skatowany przez jednego z niemieckich oprawców. W rezultacie trafił do obozowego „szpitala”.

Tym razem nie dane mu już było dojść do siebie. Do Pana odszedł 4.vi.1942 r., w uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Pańskiej - Boże Ciało. Ciało Antoniego zostało spalone w obozowym krematorium.

Beatyfikował go 13.VI.1999 r., w Warszawie, papież Jan Paweł II, w gronie 108 polskich męczenników II wojny światowej.

9.VI.1987 r. w Lublinie przed nowo-wyświęcanymi kapłanami diecezji lubelskiej, wychowankami seminarium, w którym przez tyle lat służył Antoni, stanął Jan Paweł II. Mówił wówczas: „Służyć Bogu — służyć ludziom: wyzwalać w nich świadomość królewskiego kapłaństwa, owej godności, która właściwa jest człowiekowi jako synowi i córce Boga samego. Człowiekowi, chrześcijaninowi, o którym powiedziano, że jest ‘drugim Chrystusem’. Prymas Tysiąclecia w swoich ’Zapiskach więziennych’ notuje: ‘[…] sprawuję swoje posłannictwo kapłańskie. Nędza moja nie przeszkadza mi — dla Bożego miłosierdzia — usłużyć ludziom dobrami, które świat ma [za] najcenniejsze. Tak szedł Chrystus, wzgarda pospólstwa — aż po dzień dzisiejszy. Obszarpany, pobity, ubrudzony błotem ulicznym, oplwany. A jednak to On zbawiał świat […] i zbawił go, choć świat natrząsał się ze swego Zbawcy. Jak te dwie drogi idą blisko siebie! Nieudolność moją dźwiga łaska sakramentalna; nieudolność Jezusa dźwiga Bóstwo Jego. Niech się świat śmieje, byle dzieło zbawienia było wykonane’. Tak. […] Służyć ludziom! Służyć ludziom na tej polskiej ziemi, na której tak potrzebna jest posługa prawdy ewangelicznej: prawdy wyzwalającej każdego człowieka. Jak pisze św. Paweł: ‘Nie fałszujemy słowa Bożego, lecz okazywaniem prawdy przedstawiamy siebie samych w obliczu Boga osądowi sumienia każdego człowieka2 Kor 4, 2.

To mocna nauka! Nauka apostolska. Mocą takiej nauki rośnie Kościół, rozszerza się, dając świadectwo prawdy. A zarazem: rośnie człowiek! Człowiek bowiem rośnie przez ‘osąd sumienia’, rośnie ‘w obliczu Boga’, jak mówi Apostoł. Jakże to aktualne w epoce, w której grozi zamieranie sumień i oddalenie człowieka od tego ‘Bożego oblicza’, które wyzwala wszędzie jego prawdziwą godność.

[…] Aby być wychowawcą sumień, aby prowadzić innych, aby pomagać im dźwigać się z grzechów, nałogów, aby dźwigać ‘lud upadający’, sami musimy  być zawsze gotowi stanąć ‘w obliczu Boga’ i ‘wobec osądu sumienia każdego człowieka’. Sami musimy od siebie wymagać. Kapłaństwo jest wymagające. Jest wymagające. Wymaga — i przez to wyzwala […]

Kapłaństwo Antoniego okazało się rzeczywiście wymagające, do końca, do męczeńskiej śmierci. I mu, osądem Kościoła, sprostał w stopniu heroicznym.

Spacer wirtualny w Sanktuarium Św. Józefa w Kaliszu
 
Spacer wirtualny w Sanktuarium Św. Józefa w Kaliszu
  

 

 

Pierwsze Czwartki u Św. Józefa